We use cookies to personalise content and ads, to provide social media features and to analyse our traffic. Read more…
Friday
03
NOV

Tako rzecze Zaratustra

19:30
21:00

Get Directions

Category
#var:page_name# cover

Orkiestra Filharmonii Narodowej pod batutą Christopha Königa wykona m.in. słynne dzieło Richarda Straussa "Tako rzecze Zaratustra" (któż nie pamięta słynnego motywu, wykorzystanego w "Odyseji kosmicznej" Stanleya Kubricka?).
Solistą wieczoru będzie Lawrence Power (altówka).

Wykonawcy:
Orkiestra Filharmonii Narodowej
Chór Filharmonii Narodowej
Christoph König - dyrygent
Lawrence Power - altówka
Bartosz Michałowski - dyrektor chóru

Program:
Ottorino Respighi - Uwertura do opery Belfagor [11’]
Gija Kanczeli - Styx na altówkę, chór i orkiestrę [34’]
Przerwa [20']
Richard Strauss - Tako rzecze Zaratustra op. 30 [33']

Włoski kompozytor Ottorino Respighi jest obecny na koncertowych estradach przede wszystkim jako autor barwnych poematów symfonicznych tworzących sławny „Tryptyk rzymski”. W niemal całkowite zapomnienie popadły natomiast liczne i popularne za życia twórcy opery. Tę część jego spuścizny przypomni uwertura do Belfagora, dwuaktowej commedia lirica z 1923 na motywach renesansowej noweli Machiavellego.

Wiele dzieł muzycznych zasłynęło genialnymi „gestami otwarcia”, które stały się motywami doskonale znanymi i rozpoznawalnymi na całym globie – należy do nich m.in. początek poematu symfonicznego Also sprach Zarathustra Richarda Straussa (1896): niesamowita, pełna potęgi i patosu fanfara (ilustrująca majestat wschodzącego słońca) z archetypicznymi kwintami i akordem C-dur, wzmocnionym organowym pleno. Inspiracją dla dzieła był sławny traktat Friedricha Nietzschego: Tako rzecze Zaratustra. Skomponowany 10 lat po jego wydaniu poemat Straussa to ogromnie ciekawią i jedna z niewielu próba muzycznego opisania nie zdarzeń, czy postaci lecz idei i filozoficznych refleksji, anonsowanych tytułami dziewięciu ogniw rozbudowanego cyklu (nawiązują one do intrygujących tytułów rozdziałów rozprawy). Jest to oczywiście możliwe jedynie w warstwie głęboko symbolicznej, stąd odwołanie się do środków całkowicie odmiennych niż te ilustracyjne, wręcz onomatopeiczne spotykane w innych programowych poematach Straussa.

Styks, mityczna rzeka którą przekraczały dusze umarłych dała tytuł niezwykle oryginalnemu, pełnemu mistycyzmu utworowi. Jego autor, wybitny gruziński kompozytor Gija Kanczeli składa w nim hołd swym przyjaciołom, zmarłym w latach 90. Byli to podziwiani przez niego: Avet Terterian i Alfred Schnittke – ich imiona usłyszeć będzie można w partii chóru.

Piotr Maculewicz