We use cookies to personalise content and ads, to provide social media features and to analyse our traffic. Read more…
Friday
27
APR

Polski Teatr Tańca - "Niech żywi grzebią umarłych"

19:00
20:20

Get Directions

Category
#var:page_name# cover

[EN below]

Serdecznie zapraszamy na spektakl "Niech żywi grzebią umarłych" Polskiego Teatru Tańca w reżyserii Aleksandry Dziurosz i Tomasza Szczepanka, który odbędzie się 27 kwietnia 2018 o godz. 19:00 na Scenie NCK w ramach programu Instytutu Muzyki i Tańca "Scena dla Tańca".



27 kwietnia 2018 (piątek)
godz. 19:00, Scena NCK
Polski Teatr Tańca, Wieczory dziadowskie: Niech żywi grzebią umarłych

Bilety: 30 zł normalny, 25 zł ulgowy (przysługuje także uczestnikom zajęć Pracowni PRO, META oraz Cardio Contemporary)
bilety online: http://biletyna.pl/event/Niech-zywi-grzebia-umarlych-Polski-Teatr-Tanca-NCK-Nowohuckie-Centrum-Kultury-sala-teatralna-Krakow-e71442.html

Koncepcja, dramaturgia i reżyseria: ALEKSANDRA DZIUROSZ, TOMASZ SZCZEPANEK
Choreografia: ALEKSANDRA DZIUROSZ Z ZESPOŁEM PTT
Muzyka: ALDONA NAWROCKA
Kostiumy i scenografia: IGA KOWALCZUK
Reżyseria świateł: KAROLINA GĘBSKA
Asystentka choreografa: PAULINA JAKSIM
Asystentka kostiumografa: NATALIA REJSZEL
Producentka: NATALIA GORZELAŃCZYK
Wykonanie: Urszula Bernat-Jałocha, Fabian Fejdasz, Julia Hałka, Paulina Jaksim, Jerzy Kaźmierczak, Zbigniew Kocięba, Katarzyna Kulmińska, Paweł Malicki, Marta da Pinto, Michał Przybyła, Adrian Radwański, Katarzyna Rzetelska, Sandra Szatan, Dominik Więcek, Emily Wong



Jednostka i społeczeństwo. Życie i śmierć. Śmierć jednostki a życie społeczeństwa.

Budzimy się, wstajemy z łóżka, idziemy do pracy, pracujemy, jemy, pijemy, odpoczywamy, nudzimy się, bawimy się, wiążemy się, rozstajemy się, rodzimy się, dorastamy, rodzimy kogoś, starzejemy się, umieramy. Nasza historia – jedna z wielu, które zdarzają się obok siebie w tym samym momencie na całym świecie – kończy się zawsze tak samo. Wszyscy dobrze wiemy jak.

Pośród miliona wyzwań, jakie stawia przed nami życie, od czasu do czasu zdarza się czyjaś śmierć. Ile znaczy dla nas cudza śmierć? Dla nas jako jednostek. Dla nas jako społeczeństwa. Przecięcie tych dwóch perspektyw skłania nas do postawienia kolejnego pytania, które chcielibyśmy zawiesić między sceną a widownią: co my żywi możemy wiedzieć o śmierci?

.........................................................
Polish Dance Theatre, Let the living bury the dead

Feel invited to the "Let the living bury the dead" spectacle of the Polish Dance Theatre in Nowa Huta Cultural Centre on the 27th of April 2018 at 7 p.m. The spectacle is directed by Aleksandra Dziurosz and Tomasz Szczepanek and it is performed within the "Scena dla tańca" program of the Institute of Music and Dance.

27 April 2018 (Friday)
7 p.m., Main Stage (Nowohuckie Centrum Kultury, al. Jana Pawła II 232, Krakow)


tickets online: http://biletyna.pl/event/Niech-zywi-grzebia-umarlych-Polski-Teatr-Tanca-NCK-Nowohuckie-Centrum-Kultury-sala-teatralna-Krakow-e71442.html

Concept, dramaturgy, direction: ALEKSANDRA DZIUROSZ, TOMASZ SZCZEPANEK
Choreography: ALEKSANDRA DZIUROSZ AND COMPANY
Music: ALDONA NAWROCKA
Costumes, stage design: IGA KOWALCZUK
Lighting design: KAROLINA GĘBSKA
Assistant choreographer: PAULINA JAKSIM
Assistant costume designer: NATALIA REJSZEL
Cast: URSZULA BERNAT-JAŁOCHA, FABIAN FEJDASZ, JULIA HAŁKA, PAULINA JAKSIM, JERZY KAŹMIERCZAK, ZBIGNIEW KOCIĘBA, KATARZYNA KULMIŃSKA, KORNELIA LECH, PAWEŁ MALICKI, MARCIN MOTYL, MICHAŁ PRZYBYŁA, KATARZYNA RZETELSKA, SANDRA SZATAN, DOMINIK WIĘCEK, EMILY WONG
The individual and society. Life and death. The death of the individual and the life of society.

We wake up, leave bed, go to work, work, eat, drink, rest, get bored, entertain ourselves, hit it off, split up; we are born, grow up, give birth to others, grow old, die. Our story – one of many that take place simultaneously throughout the world – always ends the same. We all know how.

Out of millions of challenges posed by life, we sometimes stumble upon someone’s death. How much does the death of others mean to us? Us as individuals. Us as society. The intersection of these two perspectives induces us to ask another question that we wish to leave hanging between the stage and the audience: what can we, the living, know about death?